Wiedza biznesowa, finansowa, ekonomiczna. Szukasz firmy szkoleniowej?

Rodzaje umów reasekuracji – dalszy opis

Dawniej reasekuracja była stosowana jedynie w szczególnych przypadkach – gdy jednostkowe ryzyko było bardzo duże lub specyficzne i przekraczało możliwości danego towarzystwa. Taki rodzaj umów reasekuracyjnych nazywamy dziś umowami fakultatywnymi. Podział reasekuracji ze względu na formę zobowiązań cedenta pokazano na rysunku 11. Są one cały czas stosowane z tych samych powodów, co dawniej – nie wszystkie umowy ubezpieczenia da się przewidzieć i reasekurować z góry, a przejmowane przez towarzystwo ryzyko może być dla niego zbyt wielkie.

Umowy fakultatywne są zawierane i negocjowane odrębnie dla konkretnej umowy ubezpieczenia. Zakład ubezpieczeń sam podejmuje decyzję, czy i w jakiej proporcji oddać ryzyko reasekuratorowi. Ten z kolei ma prawo przyjąć lub nie daną ofertę. Przy olbrzymiej ilości zawieranych obecnie ubezpieczeń umowy fakultatywne mogą pełnić dla zakładów ubezpieczeń jedynie rolę uzupełniającą.

Większość przyjmowanych do ubezpieczenia ryzyk przekazuje się reasekuratorowi niejako z automatu, na podstawie zawieranych zwykle na wiele lat i ewentualnie tylko renegocjowanych – tzw. umów obligatoryjnych. Określają one warunki reasekuracji dla całych grup ubezpieczeń przyjmowanych przez towarzystwo, np. dla wszystkich ubezpieczeń ogniowych budynków i budowli lub dla wszystkich ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej o limicie większym niż 1 min USD. Odwrotnie niż w reasekuracji fakultatywnej, przy reasekuracji obligatoryjnej zakład ubezpieczeń musi przekazać objęte umową ryzyka, a reasekurator musi je przyjąć.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.