Polityka central związkowych w Polsce

Problem rekonstrukcji zatrudnienia i kompetencji pracowników pojawi się (już się pojawia) z całą ostrością w związku z restrukturyzacją przedsiębiorstw i branż. Naturalnie, tylko dobre koncepcje i podejście systemowe pozwalają stanąć na wysokości zadania i sprostać wyzwaniom, przed którymi stoją również federacje i związki pracowników. Można spodziewać się, że powyższe okoliczności wymuszą konsolidację, lepszą organizację i większą aktywność środowisk pracodawców.

Polityka central związkowych w Polsce wywiera również pewien pośredni wpływ na politykę przedsiębiorstw związaną z rangą i strukturą poszczególnych kompetencji w przedsiębiorstwach, szczególnie dużych.

W sektorze przedsiębiorstw od kilku lat obserwuje się odchodzenie inteligencji ze związków zawodowych. Związki te robią się coraz to bardziej robotnicze i charakteryzują się już obecnie znaczną nad reprezentacją ludzi o niskim poziomie wykształcenia – tak “na warsztacie”, jak i w biurach. Jest to zjawisko niepokojące z punktu widzenia zarządzania zmianami w ogólności i zarządzania kompetencjami w szczególności z tej prostej przyczyny, że większość obiektywnie potrzebnych zmian uderza w społeczną bazę związków (w ich obecnym kształcie) i elektorat wyborczy liderów związków. We współczesnej gospodarce rynkowej stale rośnie znaczenie ludzi o wysokich kompetencjach (jak to już kilkakrotnie podkreślano) i maleje znaczenie ludzi o kompetencjach niskich. Maleje zapotrzebowanie na robotników i ranga (również potrzeba) ciężkiej pracy fizycznej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *