Bank pośredniczący (bank importera) – dalszy opis

Inkaso dokumentowe jest korzystną formą zapłaty dla importera, ponieważ między wysyłką towaru a dokonaniem zapłaty upływa pewien okres i termin zapłaty zależy od importera. Może on nawet odmówić zapłaty, narażając eksportera na straty w postaci dodatkowych kosztów transportu czy poszukiwania nowego nabywcy. Wprawdzie inkasowa forma rozliczeń zabezpiecza eksportera przed wydaniem towaru importerowi, zanim ten uiści zapłatę, ale nie chroni go przed zwłoką w zapłacie. Dlatego inkaso dokumentowe nadaje się do rozliczeń przede wszystkim między znanymi kontrahentami. Tam gdzie importer nie jest eksporterowi znany, może chronić swe interesy żądając inkasa gwarantowanego przez bank płatnika, ale podraża to koszty rozliczeń. Banki pobierają za operacje inkasa odpowiednie stawki prowizyjne, a także wymagają od podawcy zwrotu poniesionych kosztów, na przykład poniesionych opłat pocztowych itp. W przypadku inkasa gwarantowanego koszty wzrastają o prowizję banku udzielającego gwarancji.

Ważną częścią umowy kupna-sprzedaży jest wybór formy rozliczeń, który często bywa przedmiotem negocjacji między eksporterem a importerem. Importer jest bardziej zainteresowany niż eksporter w stosowaniu inkasowej formy rozliczeń. Natomiast eksporterowi zależy na stosowaniu takiej formy rozliczeń, która gwarantuje szybką zapłatę, jak na przykład akredytywa. Jednak w transakcjach handlowych ze stałym odbiorcą, do którego eksporter ma zaufanie, najczęściej godzi się on na inkaso dokumentowe. Zaletą tej formy rozliczeń jest bowiem stosunkowo niski koszt prowizji banków, które jedynie świadczą usługi, nie angażując własnych środków. O ostatecznym wyborze formy rozliczeń decyduje zazwyczaj silniejsza pozycja przetargowa jednego z kontrahentów, a także koszt operacji rozliczeniowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *